Ziemia Święta

Od kiedy zakonnice lakieruja paznokcie? I po co?
Czy tez moze ten przywilej jest zarezerwowany wylacznie dla swietych?
http://www.dap.nl/Bernadette_Ruth_Harris.html (ostatnia fotka.)
;)
Pozdrawiam
Arris

Arris wrote:

Oj Arris, Arris, najpierw Ci przeszkadzają paznokcie u nóg, teraz
malowanie paznokci.
Nie masz ważniejszych problemów z własną duszą?
--
Paweł

Paweł:

Nie, bo nie mam duszy :)
Pozdrawiam
Arris

Użytkownik Arris <ya...@polbox.com> w wiadomości do grup dyskusyjnych
napisał:3916ed0...@news.astercity.net...

A dlaczego ci to przeszkadza?
- Hide quoted text -- Show quoted text ->
http://www.dap.nl/Bernadette_Ruth_Harris.html (ostatnia fotka.)

Tango:

A dlaczego sadzisz ze mi to przeszkadza? Z ciekawosci pytam.
Pozdrawiam
Arris

Użytkownik Arris <ya...@polbox.com> w wiadomości do grup dyskusyjnych
napisał:39173cf...@news.astercity.net...

A to inna sprawa
 osobiście nie widziełamzakonnicy z pomalowanymi paznokciami a jezeli
juz
mluja to zapewne  dlatego zeby np poprawiać
sobie samopoczucie , aby może lepiej wygladac
 fakt  bycia  zakonnicą nie zabrania dbaina o swój wyglad
 ale  jestem  pewien ze to sporadyczny przypadrek o ile
faktyczni e malują
Tango
- Hide quoted text -- Show quoted text -> Pozdrawiam

Arris wrote:

Tego typu stwierdzenia moga dowodzic zes albo opetany,albo malej wiary
;-)
Zarty zartami - ale czy gdy juz upewniles sie ze nie jestes szczesliwym
posiadaczem duszy - nie bylo Ci przykro, zal itp.
No i jeszcze czy nie podkusilo Cie nigdy zadac sobie pewnego
nieprzystojnego i niepowaznego pytania co Ciebie nieszczesnego
bezboznika czeka po smierci ?
Piotr

Piotr Kawka:
;-)

Jestem malej wiary :) Czy jak wolisz - duzej logiki :)

Odetchnalem z ulga. Co prawda pewnosci nie mam, ale
pewnosci co do nieistnienia krasnoludkow tez nie mam :)

Mam nadzieje ze nic. Mam nadzieje ze nie bedzie to zycie
wieczne, a jesli bedzie jakies to mam szczera nasdzieje
ze bedzie sie z niego dalo zrezygnowac.
Pozwole sobie przytoczys fragment mojego postu z watku
"zbawienie" z 25.04.2000:
---------------------------------
Bycmoze po smierci dostaje to co wierzyl za zycia.
Czyli muzulmanie raj seksualny, chrzescijanie -
Niebo, scjentolodzy - zakwaterowanie na Syriuszu.
[...]
Natomiast zycie WIECZNE przeraza mnie po prostu.
Czlowiek w pewnym momencie moze miec po prostu
dosyc. Wizja braku mozliwosci ucieczki przed
wiecznoscia jest okropna. Oczywiscie bycmoze
czlowiek w momencie smierci zostaje "odmieniony"
- czyli przystosowany do wiecznego poczucia
szczesliwosci, ale moim zdaniem to tak jak by
byl pod wplywem narkotyku - czyli nie jest soba.
W innym przypadku ludzka osobowosc pozostaje
nieprzystosowana do zycia wiecznego. Wyobraz
sobie ze wszystko Ci sie juz znudzi, zmeczy i
bedziesz mial dosyc. Wieczna szczesliwosc
zawsze (jesli zostanie zachowana naturalna
osobowosc ludzka) - zawsze zamieni sie w
wieczne cierpienie. Niebo zamienia sie w
pewnym momencie w Pieklo, a perspektywa braku
ucieczki - czyli wieczne cierpienie prowadzi
do zlamania psychicznego i fiksacji.
Ergo: Albo w Niebie nie bede soba (bo bede
"zacpany" srodkiem przystosowujacym do
wiecznej szczesliwosci), albo po jakim
czasie zwariuje. Obie mozliwosci mnie nie
nęcą.
Jak powiedzial Lem - "Zgadzam sie tylko na
takie zycie wieczne z ktorego moge w kazdej
chwili zrezygnowac." W przeciwnym wypadku
dziekuje bardzo.
----------------------------------------
Pozdrawiam
Arris